Hollands Diep en Nelleke Noordervliet

De balken kraken. Ze kunnen de last niet meer dragen. In de muur kruipt een scheur die de vorm aanneemt van een bliksemschicht. De mortel tussen de oude stenen is verkruimeld. Er zitten er een paar los end ie vallen in de spouw. een van de palen waarop het fundament rust, is verrot en breekt. De andere volgen als luciferhoutjes. De boekenkast, die vele meters beslaat, kiept voorover. De ramen barsten uit hun sponningen. Bijna koninklijk zijgt mijn huis ineen. Een stofwolk markeert de plaats waar ik onder het puin lig. 
De angst dat mijn huis instort, zet soms een klem om mijn hart. Ik loop op tenen om de delicate balans niet te verstoren. Ik houd het gewicht van meubelen en personen in de gaten: niet teveel gasten. Het is een wat onhandige angst, omdat het prettig is je in ieder geval thuis veilig te voelen. Natuurlijk, mijn angst is een metafoor. Het is angst voor verlies van het dierbaarste, het eigene. Het is in laatste instantie angst voor de definitieve verandering; de dood, ook al biedt die de enige echte zekerheid en de grootste veiligheid. Nergens beter af dan in het graf

Nelleke Noordervliet in Hollands Diep nr. 21.

Het was de inleiding van een essay over verandering. De verschillen tussen onze generatie en de vorige, maar ook tussen de generatie van nu, en de aankomende generatie. Het essay was vrij cynisch en negatief, maar Nelleke Noordervliet is dan zelf ook al een beetje van de oudere generatie, als ik zo vrij mag zijn. Toch zaten er zinnen in die me aan het denken zetten:

'Leven is veranderen. Tel tijd en toeval bij elkaar op en je hebt verandering'
'Tussen morgen en gisteren ligt vandaag. Vandaag veranderen tijd en toeval de wereld [..] maar intussen is de wereld van morgen al gearriveerd'


Toch een soort van eye opener geweest denk ik :)