Ze smeet de deur dicht, gooide haar jas op de grond en wierp haar tas op de bank. Zo snel als kon baande ze zich een weg door de andere, omliggende rotzooi op de grond en probeerde ze bij de rinkelende telefoon te komen die bedolven lag onder een stapel studieboeken. ‘Ja, hallo, met Tessa?’ Opgehangen. Dode lijn. Het enige wat overbleef was die pieptoon die galmde in haar oor. Ze was op tijd geweest, dat wist ze zeker. Dit was de vijfde keer in twee dagen tijd dat ze werd gebeld en er niet werd opgenomen. Elke keer had ze geprobeerd om terug te bellen, maar wanneer ze dat deed werd er niet opgenomen. Moest ze aangifte doen? Vielen deze telefoontjes onder de categorie ‘stalken’, of ‘spammen’? Of was er gewoon iemand die haar voor de grap angst aan probeerde te jagen? ‘Het zou natuurlijk kunnen dat… Nee dat is echt onmogelijk. Houd op met die onzin.’ mompelde ze in zichzelf, ‘Ik heb niets verkeerd gedaan, nu niet, en toen ook niet.’
Misschien werd het eens tijd dat ze rust nam. Die coschappen nekten haar nog eens. ‘Je lijdt aan waanideeën Tess, pak een boek, plof neer op de bank en chill een beetje.’ Om zich heen kijkend in haar kamertje, concludeerde ze dat er dan eerst maar eens opgeruimd moest worden. De afwas van drie weken stond er nog, er lagen nog bergen was te wachten en de lucht was niet te harden. Niks geen ontspannen, maar opruimen! [To be continued]
Ik weet niet of ik goed ben in het schrijven van iets. Wil het wel heel graag kunnen, maar dat vergt oefening. Vond dit wel een mooie plek om te oefenen. Dit is dan een stukje fictie, maar misschien dat ik beter ben in nonfictie, recensies of het schrijven van nieuwsartikelen ofzo. Ga in ieder geval eens wat proberen hier en daar.
No comments:
Post a Comment